The Story of Two Worlds ή αλλιώς H Ιστορία Δύο Κόσμων.

Πριν από μερικές εβδομάδες κατά την διάρκεια μιας καθημερινής περιήγησης στο διαδίκτυο και παράλληλα στον κόσμο των αναρριχητικών πολυμέσων το παρακάτω video link άρχισε σιγά, σιγά να παίζει στην οθόνη.
Η βιντεοσκοπημένη ιστορία του γνωστού Ιάπωνα αναρριχητή Dai Koyamada στην προσπάθεια του να σκαρφαλώσει το πρόβλημα “The Story of Two Worlds” το οποίο βρίσκεται στην περιοχή Cresciano, στην Νότια Ελβετία.

Εν συντομία, για ενημερωτικούς λόγους πρέπει να αναφέρουμε ότι το πρόβλημα αυτό καθιερώθηκε το 2005 από τον Dave Graham και αποτέλεσε ένα ορόσημο στην ιστορία του bouldering, καθώς για αρκετό καιρό υπήρξε ως ένα “test” δυνατοτήτων για ένα μικρό group elite αναρριχητών μιας και η δυσκολία του έθετε νέα μέτρα και σταθμά στην βαθμολογία του V15. Ένας από τους αναρριχητές του μικρού αυτού group ήταν και ο Dai Koyamada ο οποίος το 2010 κατάφερε να σκαρφαλώσει το συγκεκριμένο πρόβλημα, διαπιστώνοντας λίγο μετά την επανάληψη του, ότι δεν είχε ξεκινήσει από το σωστό σημείο ή μάλλον τα σωστά πιασίματα που είχε ξεκινήσει ο Dave Graham. Το “μοιραίο” αυτό λάθος ήταν το έναυσμα για να προσπαθήσει να το σκαρφαλώσει ξανά περίπου 2 χρόνια μετά από την πρώτη του εκτέλεση, ξεκινώντας αυτή τη φορά από το πιθανό σωστό ή ίσως και από ακόμα δυσκολότερο σημείο από αυτό που ξεκίνησε ο Dave Graham στην πρώτη εκτέλεση.

Έχοντας λοιπόν την σύντομη αυτή ιστορία στο μυαλό η αίσθηση που προκάλεσε το video δεν ήταν σε καμία περίπτωση η αναμενόμενη αλλά αντιθέτως ήταν σχεδόν απογοητευτική ως ένα μεγάλο βαθμό (βέβαια, τα σχόλια των περισσότερων χρηστών που είδαν το video ήταν κάθε άλλο παρά αρνητικά). Τα θετικά σχόλια των χρηστών από την μία και το αρνητικό προσωπικό συναίσθημα από την άλλη ήταν το ερώτημα για το αν το νόημα της ιστορίας δεν είχε γίνει σωστά αντιληπτό ή απλά η επανεκτέλεση του προβλήματος άξιζε όντως συγχαρητήρια δίχως περαιτέρω σχόλια. Όπως και να’ χει η προσπάθεια αξίζει τον σεβασμό αλλά τα υπερβολικά γεμάτα με μαγνησία πιασίματα και οι χαρακτηριστικές λευκές γραμμές “tickmarks” πάνω στον βράχο επισκίασαν την αφοσίωση του Dai Koyamada να αναρριχηθεί σε αυτό το μικρό κομμάτι βράχου.

Η έννοια της “ελευθερίας” ίσως είναι (ή μήπως ήταν?) ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της αναρρίχησης στην οποιαδήποτε μορφή της αλλά στην προκειμένη περίπτωση η λέξη αυτή δεν φαίνεται να βρίσκει εφαρμογή. Η σημασία για το αν το σημείο αφετηρίας του ενός αναρριχητή με τον άλλο είχε 10 ή 30 πόντους διαφορά ίσως να μην παίζει τόσο σημαντικό ρόλο.
Ως άνθρωποι, στα περισσότερα αθλήματα, χόμπι ή δραστηριότητες με τις οποίες ασχολούμαστε μας αρέσει να θέτουμε κανόνες με βάση των οποίων μπορούμε να μετρήσουμε την πρόοδο ή να συγκριθούμε μεταξύ μας κάτι το οποίο ίσως να μην είναι ιδιαίτερα “κακό” εφόσον η σύγκριση δεν γίνεται αυτοσκοπός.

Αν η προσέγγιση αυτή είναι η αποδεχόμενη & εκ-μοντερνισμένη μορφή του “bouldering”, της “sport αναρρίχησης” ή οποιασδήποτε άλλης μορφής αναρρίχησης από την πλειοψηφία του κοινού που πρεσβεύει τότε ας αναρωτηθούμε για το αν μπορούμε κι’ εμείς να δούμε την ουσία και όχι μόνο το αποτέλεσμα.

Tags: ,

Comments are closed.