Βούλα Νικητίδου 1999

1.  ΛΟΓΙΑ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥ

Ησουν παντα πρωτη σε ολα…,  στην ορειβασια, στο σκι, στο ορειβατικο σκι, στο κολυμπι, στο πατιναζ, στο ποδηλατο. Αλλα το κυριοτερο, εδινες απλοχερα απο τον πλουτο της καρδιας σου αγαπη, χαρα, κεφι σε ολους μας. Ανθρωπος της προσφορας και της επιμονης σε ηθικες αξιες και ιδανικα. Τιμια και ειλικρινης, οσο κανεις αλλος. Δεν κουραστηκες να δινεις, ιδιαιτερα στην Λεσχη και την παρεα μας που τοσο αγαπησες, πραγμα σπανιο στην εποχη  της ιδιοτελειας. Θα ζεις για παντα στην καρδια μας, στις ψηλες κορφες που λατρεψες, και σε κρατησαν για παντα κοντα τους.

Αχιλλεας

Φευγοντας αφησες μεγαλο κενο πισω σου, κενο γυρω και μεσα μας. Και ξερεις γιατι? Μετα απο αρκετη σκεψη καταφερα να το εξηγησω. Με τον αδελφο η την αδελφη μας πιθανοτατα να μην καναμε καν παρεα, με την κοπελα η το αγορι σου, ενθουσιαζεσαι, απογοητευεσαι, βαλτωνεις και πιθανον χωριζεις. Ενω μ’ εμας ( εννοω αυτους που ενοιωθαν πολυ κοντα σου), σφυρηλατηθηκαν δεσμοι φιλιας, εκτιμησης και αλληλοσεβασμου μεσα απο κοινα ενδιαφεροντα και βιωματα, σε δυσκολες και, πολλες φορες ακραιες συνθηκες. Μεσα απο μικροπαρεξηγησεις, αστειες τις περισσοτερες φορες, που ομως ειχαν σαν αποτελεσμα το δεσιμο της παρεας, ετσι ωστε τωρα να νοιωθουμε οτι χασαμε ενα κομματι απο τον εαυτο μας. Απ ολα τα ωραια που ειδα σε σενα, εκεινο που μου εκανε την μεγαλυτερη εντυπωση ηταν οτι αν και εκλαψες πληγωμενη, αρνηθηκες να πληγωσεις. Σ’ ευχαριστω που με τιμησες με την φιλια σου, ας ελπισουμε οτι θα ξανασυναντηθουμε (αν και δεν το πιστευαμε ουτε εσυ ουτε εγω), για να ανεβουμε σε αλλα βουνα, μακρινα, και να κολυμπησουμε ξανα σε καταρρακτες και παγωμενες λιμνες. Βουλα, ¨ Εχε γεια ¨

Γιωτης

Ησουν το αστερι μας, που απο κει ψηλα θα μας κοιτας και το δυνατο σου γελιο θα μας συντροφευει οπου κι αν ειμαστε. Σημερα που ολα εχουν αλλαξει, εσυ ησουν ενα θερμοκηπιο αξιων, χαρας και αισιοδοξιας. Ησουν ενα πολυτιμο κομματι του εαυτου μας, της ζωης μας, που τωρα μας λειπει και ποναμε πολυ γιατι ησουν η ΒΟΥΛΑ μας. Ησουν ατελειωτη.... αλλα μας τελειωσες!  Εσυ που αγαπουσες τοσο τον παγο, γιατι να μην φορουσες εκεινη τη στιγμη τα παγοπεδιλα σου και να εκανες με ανεση τις υπεροχες πιρουεττες σου!

Δεσποινα

2. ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ

Το Σαββατο 15/5/99, δυο ορειβατικες ομαδες της ΟΛΘ (συνολο 30 ατομα) πραγματοποιουσαν διασχιση του ορεινου ογκου της Γκαμηλας. Η πρωτη ομαδα, αναμεσα τους και η Βουλα Νικητιδου, ξεκινησε απο την περιοχη Νταβαλιστα (Μονη Στομιου) και ανεβηκε στην Γκαμηλα (2497μ), μεσα απο το χιονισμενο λουκι μεταξυ Γκαμηλας και Πλοσκου. Η δευτερη ομαδα ξεκινησε απο το Μικρο Παππιγκο και αφου ανεβηκε στην Αστρακα, διεσχισε το οροπεδιο εως τον Καρτερο. Οι δυο ομαδες συναντηθηκαν στο χιονισμενο λουκι του Καρτερου, απο οπου και κατεβηκαν φθανοντας, με πολυ κεφι, στην περιοχη  Λουτσα του Κατσανου στις 7 το απογευμα. Σε δυο ωρες θα εφθαναν στο Βρυσοχωρι οπου και θα διανυκτερευαν. Εκει στα 1900μ, το μονοπατι στριβει λιγο δεξια και μετα 10 λεπτα καταβασης, καταληγει ομαλα στην Λουτσα. Σε αυτο το σημειο το μικρο παγουρι που ειχε η Βουλα στην ζωνη της λυθηκε και, προσπαθωντας να το πιασει, γλυστρησε σε πολυ στενο και αποτομο χιονισμενο λουκι, με μηκος 90μ και κλιση 60 μοιρες, ενω  γυρω υπηρχαν βραχια. Το χιονι ηταν πολυ σκληρο γιατι το λουκι καλυπτεται απο δενδρα, και ηταν ηδη αργα το απογευμα. Αν και η Βουλα ειχε πιολε, η πτωση εγινε ανεξελεγκτη, και σταματησε στην βαση απο το λουκι, με τραυμα στο πισω μερος του κεφαλιου της.  Το κτυπημα ηταν μοιραιο. Η ομαδα της Ορειβατικης Λεσχης εφτιαξε φορειο και την κατεβασε γρηγορα στο Βρυσοχωρι, και απο εκει στο νοσοκομειο στα Ιωαννινα. Την Κυριακη κατά την επιστροφη, η ΟΛΘ παρεθεσε γευμα στα Μετεωρα εις μνημην της.

Η Βουλα ηταν για πολλα χρονια η ψυχη της Λεσχης, ταμιας στο ΔΣ, φροντιζε και προσφερε στην ΟΛΘ με παθος. Ηταν μεθοδικη και τακτικη σε ολα της. Πιστευε και ηταν ανυποχωρητη σε ιδανικα οπως δημοκρατια, ισοτητα, φιλια, τιμιοτητα, ειλικρινια. Ειχε ελθει απο την Ρουμανια οπου μεγαλωσε και σπουδασε Χημικος Μηχανικος. Πολλα και ομορφα τα ενδιαφεροντα της : ορειβασια, κολυμπι, ποδηλατο, σκι, ορειβατικο σκι, πατιναζ, γυμναστικη, χορος, μουσικη. Τα εκανε ολα στον υπερτατο βαθμο, σε σημειο να απορεις που εβρισκε τοση ενεργεια. Προσφατα ηταν πρωτη νικητρια στον αγωνα παλαιμαχων ορειβατικου σκι που εγινε τον Μαρτιο στον Ολυμπο. Οσοι ειχαν την τυχη να την γνωρισουν (και ειναι παρα πολλοι) θα την θυμουνται παντα δυναμικη και ακουραστη να δινει χαρα, κεφι και ζωντανια. Η Ορειβατικη Λεσχη και οι φιλοι της βοηθησαν στην κηδεια που εγινε την Τριτη 18/9/99 και στο 40ημερο μνημοσυνο. Στην Γκαμηλα, εστησαν αναμνηστικη στηλη με πλακεττα πανω στο μονοπατι Βρυσοχωρι - Λουτσα Κατσανου, και τοποθετησαν γρανιτενια σκαλιστη πλακα, στην βαση απο το λουκι, σαν ελαχιστο δειγμα τιμης για την φιλη και ορειβατισα. Επισης την 5/9/99, στον ορειβατικο μαραθωνιο αγωνα που διεξαγεται κάθε χρονο στον Ολυμπο, απονεμηθηκε στην πρωτη νικητρια αναμνηστικη πλακεττα εις μνημην της. Στον ιδιο αγωνα, στελεχωθηκε από την ΟΛΘ και ο σταθμος ελεγχου της Σκουρτας στα 2485μ, οπως κάθε χρονο η Βουλα συμμετειχε και βοηθουσε στην διοργανωση. Η ΟΛΘ θα διοργανωνει κάθε Μαιο αναβαση στην Γκαμηλα εις μνημην της. Η Λεσχη ευχαριστει ολους οσους βοηθησαν με καθε τροπο στις δυσκολες αυτες στιγμες, οπως επισης και για τις χρηματικες δωρεες, στεφανια και τηλεγραφηματα. Η Βουλα είναι στην καρδια μας μαζι με τους Μπουντολα, Δελημπαλτα, Γαβρη, που ηταν στην ΟΛΘ, αλλα και τους αλλους συνορειβατες: Παπανδρεου, Τσουπρα (ΕΟΣ Αθηνας) και, Μαρουλα, Πεολιδη, Βλαχο, Αδαμαντιδη (ΣΕΟ Θεσ/νικης), που εφυγαν προσφατα.

Γιάννης Κινατίδης (1974-2004)

Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1974. Σπούδασε ηλεκτρολόγος και ασχολήθηκε με αρκετά επαγγέλματα. Ένα από αυτά ήταν η εμπορεία ειδών ορειβασίας. Με την ορειβασία ασχολήθηκε από πολύ νωρίς. Πρώτη φορά ήρθε σε επαφή με τα βράχια σε ηλικία 3 ετών και συνέχισε με αρχικούς δάσκαλους τον Τάκη Μπουντόλα, τον Σάκη Σπανούδη, και τον πατέρα του τον Δημήτρη (Τζίμη) Κινατίδη. Στην συνέχεια εξελίχθηκε σε έναν από τους καλύτερους αναρριχητές της Βόρειας Ελλάδας, σκαρφαλώνοντας σε όλα σχεδόν τα Ελληνικά αναρριχητικά πεδία, διαδρομές με υψηλό βαθμό δυσκολίας. Παράλληλα εξελίχθηκε και σε έναν ορειβάτη υψηλού βουνού, συμμετέχοντας σε αποστολές στις Άλπεις, Δολομίτες, Περού, Ιμαλάια. Επίσης ασχολήθηκε σοβαρά και με το ορειβατικό σκι, σαν κριτής πρώτα, αλλά ετοιμαζόταν να τρέξει και σαν αθλητής από την επόμενη χρονιά. Συμμετείχε στους αγώνες αναρρίχησης και bouldering, στις εκδηλώσεις, και στις σχολές υψηλού επιπέδου της ΕΟΟΑ. Στις εγκαταστάσεις της ΟΑΛΘ για μεγάλο χρονικό διάστημα καθοδηγούσε τους νέους αναρριχητές στη χρήση της πίστας. Επίσης φρόντιζε για την καλή λειτουργία του συλλόγου και ασχολήθηκε με τη συγγραφή άρθρων για το περιοδικό Φύση & Περιπέτεια της ΟΑΛΘ. Ένα τέτοιο άρθρο του, δημοσιεύθηκε στο τεύχος του 2003 και έχει τίτλο Επιτέλους Άλπεις.Το σημαντικότερο όμως ήταν ότι είχε ανεπτυγμένο το αίσθημα ευθύνης και της συναδελφικότητας. Η φιλικότητα του και το χιούμορ του σε έκαναν να πιστεύεις ότι βρήκες τον φίλο της ζωής σου. ΑΝΤΙΟ ΦΙΛΕ θα σε έχουμε στην καρδιά μας, μέχρι να συναντηθούμε πάλι... μαζί με τους ΧΑΜΕΝΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ.

Το ατύχημα (Τετάρτη, 12 Μαΐου 2004)
Λίγες δεκάδες χιλιόμετρα νοτιότερα του Έβερεστ, στο Kusum Kanguru (6.367μ), μία μικρή ελληνική αποστολή που επιχειρούσε τη βόρεια ορθοπλαγιά του Κ.Κ. απαρτιζόταν από 5-6 ορειβάτες.
Στη διάρκεια της κατάβασης από την κορυφή Kusum Kanguru, στην περιοχή Khumbu, κάποιοι από την ομάδα κατέβαιναν με τεχνικές ραπέλ (καταρρίχηση με σχοινιά), ένας από τους οποίους ήταν και ο Γιάννης Κινατίδης. Κάποιος βράχος ξεκόλλησε και χτύπησε τον Γιάννη, ο οποίος έχασε τον έλεγχο και έφυγε στο κενό, γλιστρώντας ανεξέλεγκτα πάνω στο σχοινί του. Αφού ανέπτυξε ταχύτητα χτύπησε σε κάποιες προεξοχές της πλαγιάς. Δεν είναι βέβαιο αν ο θάνατός του προήλθε από το χτύπημα του βράχου ή τη σύγκρουσή του στις προεξοχές της ορθοπλαγιάς.
Ο Γιάννης ήταν έμπειρος αναρριχητής και τον τελευταίο καιρό είχε στραφεί στις τεχνικές αναβάσεις σε βουνά του εξωτερικού (το προηγούμενο καλοκαίρι είχε συμμετάσχει σε εθνική αποστολή, στις Άνδεις). Η σωρός του Γιάννη, ο οποίος σκοτώθηκε σε ηλικία 30 ετών, μεταφέρθηκε στην Ελλάδα τις επόμενες ημέρες.

Βασίλης Ναξάκης (1979-2007)

Ο Χανιώτης ορειβάτης Βασίλης Ναξάκης στη διάρκεια αναρρίχησης στα βουνά του Ινδοκαυκάσου στο Πακιστάν, σε χαράδρα βάθους περίπου 1.000 μέτρων έπεσε , για να καταλήξει σε παγετώνα (ρήγματα). Ο Βασίλης Ναξάκης, 27 ετών, συμμετείχε σε εκπαιδευτική αποστολή της Ελληνικής Ομοσπονδίας Ορειβασίας Αναρρίχησης μαζί με άλλους δέκα ορειβάτες στο Πακιστάν. Και οι έντεκα ήταν έμπειροι.

Παρακάτω ακολουθεί ένα κείμενο που έγραψε ο ίδιος σε μια άλλη αποστολή που είχε πάει...

"Είμαι σπίτι, κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή μου και προσπαθώ να στριμώξω τις αναμνήσεις μου σε αυτό το κείμενο. Ένα κείμενο που θα εξιστορεί ένα ταξίδι στα Ιμαλάια.
Πάντα πίστευα πως οι ταξιδιώτες μοιράζονται ένα κοινό συναίσθημα, ένα μυστικό κώδικα επικοινωνίας. Γιατί ταξιδεύουμε άραγε; Μα γιατί ψάχνουμε καινούριες παραστάσεις και εμπειρίες, είναι ίσως η πρώτη απάντηση που έρχεται στο μυαλό. Κάποιες φορές, όμως, υπάρχει και κάτι άλλο, κάτι κρυφό, κάτι βαθύτερο. Όπως στη συγκεκριμμένη περίπτωση: ο πόθος για την κορυφή ενός βουνού.
Το Kusum Kanguru είναι ένας παγωμένος βράχος που σχηματίζει τρεις κορυφές, η ψηλότερη των οποίων φτάνει τα 6.369μ. Βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή του Everest και παρότι δεν απολαμβάνει τη δημοσιότητα που έχει ο γείτονας του στον κόσμο των ανθρώπων, σίγουρα βρίσκεται στο επίκεντρο του κόσμου των θεών, αφού το όνομα του στη διάλεκτο των Βουδιστών μοναχών σημαίνει "Τρεις Χιονισμένοι Θεοί".
Εμείς είμαστε μια ομάδα αναρριχητών από τη μακρινή Ελλάδα, συνεπαρμένοι από την ομορφιά του, που ταξιδέψαμε στο Νεπάλ για να σκαρφαλώσουμε τη βόρεια ορθοπλαγιά του. Η περιπέτεια μας ξεκίνησε την περασμένη άνοιξη για την ελληνική ορειβασία, μιας και παράλληλα εκτυλισσόταν ελληνική αποστολή και στο Everest. Το ηθικό ήταν ψηλό και η όρεξη μας ακόμα μεγαλύτερη. Η χώρα του Νεπάλ, εξωτική για εμάς τους δυτικούς, αλλά συνάμα τόσο φιλόξενη, σε κερδίζει αμέσως. Οι άνθρωποι ζεστοί και πράοι, δέχονται τις δυσκολίες της φτωχικής τους ζωής με τέτοια στωϊκότητα και γαλήνη, που σε κάνει να απορείς με τα πιστεύω σου και με όλα αυτά που θεωρείς απαραίτητα. Είναι οι Σέρπα, η βουνίσια φυλή των Νεπαλέζων, με τις απίστευτες αντοχές στο κουβάλημα και τις κακουχίες. Η ομάδα μας θα προσλάβει δεκαπέντε από αυτούς για να προωθήσουν τα υλικά μέχρι την κατασκήνωση βάσης του βουνού.
Μετά από την αναγκαστική διαδικασία εγκλιματισμού του οργανισμού μας στο υψόμετρο είμαστε επιτέλους έτοιμοι και η "πολιορκία" αρχίζει. Χωριζόμαστε σε δύο ομάδες και οι πρώτοι σκαρφαλώνουμε μέχρι το μέσο της ορθοπλαγιάς σε δύο μέρες. Ο στόχος μας σε αυτή τη φάση είναι να προετοιμάσουμε τη διαδρομή με σημεία ασφάλισης και να κατέβουμε ξανά στην κατασκήνωση για ξεκούραση. Έτσι στην επόμενη προσπαθεια θα μπορούμε να κινηθούμε γρηγορότερα ώστε να χτυπήσουμε την κορυφή. Τα βράδια κυριολεκτικά κρεμόμαστε από το βουνό, καθισμένοι σε μικρά παταράκια που σκάβουμε στον πάγο. Προσπαθούμε να κάνουμε κάτι που μοιάζει με ύπνο. Τις νύχτες που πέρσα εκεί έξω σίγουρα δε θα τις ξεχάσω. Ζούσα το όνειρο μου, ήμουν εκεί ακριβώς που ήθελα: στη βορεινή ορθοπλαγιά του Kusum Kanguru, κάνοντας αυτό που με γεμίζει. Μπορεί να μην κοιμήθηκα καθόλου, αλλά πόσες φορές θα έχω την ευκαιρία να δω τη νύχτα να με τυλίγει με μια κουβέρτα από σύννεφα ανάμεσα στα ψηλότερα βουνά του πλανήτη;
Την επομένη επιστρέφουμε κουρασμένοι, αλλά χαρούμενοι σαν παιδάκια στην κατασκήνωση. Οι υπόλοιποι της ομάδας, οι δύο Γιάννηδες, μας αγκαλιάζουν και κρέμονται από τα χείλη μας. Αύριο είναι η σειρά τους. Θα ανέβουν κι αυτοί μέχρι το σημείο που είχαμε φτάσει, θα προχωρήσουν την επόμενη μέρα μερικά μέτρα ακόμα και θα αρχίσουν την προγραμματισμένη επιστροφή τους. Κάπου τότε όμως θα χτυπήσει και η τραγωδία. Ο Γιάννης Κινατίδης πέφτει από την ορθοπλαγιά και σκοτώνεται. Ήταν ένας έμπειρος αλπινιστής και κανένας δε θα μάθει ποτέ τι ακριβώς συνέβη, μιας και συγκεκριμένη στιγμή ήταν μόνος του. Δε θέλουμε να πιστέψουμε τι έχει γίνει, πέφτουμε όλοι με μια βουβή θλίψη. Όταν θα κουβαλήσουμετη σορό του για να την παραλάβει το ελικόπτερο της διάσωσης, το ωραιότερο ταξίδι έχει τελείώσει με το χειρότερο τρόπο...
Ευχαριστούμε θερμά τη Blue Star Ferries, που πίστεψε στο όνειρο και στο ταξίδι μας και μας επιχορήγησε εξολοκλήρου σε αυτή την απόστολη.
Γιατί τα όνειρα μπορούν να βγούν αληθινά. Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να τα πιστέψεις."